Zmiana zwykłego funkcjonowania po chorobie, urazie albo dłuższym leczeniu na prawdę bardzo często wymaga implementacji wielu wycinków życia. Poza działań związanych ze stanem zdrowia znaczenie może posiadać również powrót do aktywności społecznej, kontaktów z innymi osobami a także samodzielności w wykonywaniu zwykłych czynności. Rehabilitacja społeczna obejmuje działania, które koncentrują się na ułatwianiu uczestnictwa w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym.
W praktyce nie ogranicza się wyłącznie do ćwiczeń czy terapii, ale tyczy się także edukacji radzenia sobie ze zmianami, które pojawiają się po przebytych problemach zdrowotnych.
Proces powrotu do większej samodzielności może wyglądać różnie w współzależności od wieku, sposobności organizmu oraz indywidualnej sytuacji danej osoby. Czasami największym wyzwaniem jest ponowne przyzwyczajenie się do powszechnego rytmu, innym razem barierą mogą być ograniczenia ruchowe, zmęczenie lub trudności w kontaktach z otoczeniem. W takich okolicznościach ważne jest stopniowe dostosowywanie celów i uwzględnianie aktualnych sposobów. Zbyt szybkie zwiększanie zakresu aktywności może powodować przeciążenie, dlatego planowanie kolejnych etapów musi uwzględniać realne potrzeby i ograniczenia.
W ramach różnorakich form wsparcia wykorzystywane są w głównej mierze sanatoria i turnusy rehabilitacyjne, które łączą konkretny program usprawniania z nierzadko przeznaczonym na odpoczynek i przeróbkę codziennego środowiska. Ich przebieg może obejmować zajęcia terapeutyczne, konsultacje oraz aktywności dostosowane do stanu zdrowia uczestników. Wybór stosownej formy pobytu zależy między innymi od rodzaju schorzenia, założeń medycznych oraz zakresu niezbędnej pomocy. Nie każdy program będzie bardzo dobry dla każdej osoby, dlatego znaczenie ma wcześniejsze określenie celu i sposobów udziału w konkretnych zajęciach.
Szczególnego podejścia mogą wymagać osoby po intensywnym leczeniu chorób krwi i układu odpornościowego. Sanatoria dla pacjentów hematologicznych uwzględniają specyfikę tej grupy, ponieważ powrót do aktywności po terapii może przebiegać etapami i wymagać większej ostrożności przy planowaniu codziennych zajęć. W takich okolicznościach zwraca się uwagę nie tylko i wyłącznie na sprawność fizyczną, ale też na kondycję psychiczną, możliwość kontaktu z innymi osobami oraz stopniowe odzyskiwanie pewności w samodzielnym funkcjonowaniu. Organizacja wsparcia po leczeniu jest procesem zależnym od wielu czynników, a jego przebieg może różnić się nawet u osób z podobnym rozpoznaniem.
Zobacz także: zmiany przepisów uzdrowiska.